Al lezend in het artikel van Loubna Berrada - http://www.dagelijksestandaard.nl/2010/03/01/het-geluid-van-geloofsvrijheid-een-geluid-voor-heel-europa/#comment-104162 – kwam de gedachte bij me op, dat het probleem van de keuze voor een ander geloof vanuit Marokkaans perspectief voor een belangrijk deel cultureel is, en dus vanuit meerdere hoeken tegelijk moet worden aangevat om er greep op te krijgen. Ergo, een paradigma-probleem.
Je wordt in je geloof geboren, net als in je nationaliteit. Het is een manier om de wereld te beschouwen vanuit een hechte groepsgedachte: als je er eenmaal bij hoort, kun je er niet meer uit. Om hier fundamentele resultaten ten behoeve van persoonlijke keuzevrijheid te bereiken moet er een cultuurbreuk worden geëffectueerd, omdat anders slechts cosmetische aanpassingen plaatsvinden. Ook de hoofddoekjes-problematiek is hier onderdeel van, want de dwang die een bepaald gedrag voorschrijft is door de groep tot kernwaarde verheven. Het individu mag zich hier niet tegen verzetten, omdat de groepsstructuur daardoor scheuren zou gaan vertonen die men niet accepteren kan, omdat het de stabiliteit van de groep ondermijnt. Veranderen van geloof wordt aldus opgevat als verraad aan de groep.
Bovenstaande analyse leidt tot de conclusie, dat om iets te veranderen, de groepscultuur moet worden aangepast. Dat zal door de groep worden ervaren als een aantasting. Hoe rigider een cultuur zit ingebakken in zijn leden, des te lastiger en bruter zijn de vereiste methodes om de ingebakken patronen te verbreken.
Immigranten hebben de neiging sterker vast te houden aan de eigen cultuur naarmate zij minder voeling hebben met de gastheercultuur waarin zij terecht komen. De cultuur in het land van oorsprong, in dit geval Marokko, kan zich door nieuwe contacten aanpassen aan invloeden van buitenaf. Mits dat niet met heftige schokken gepaard gaat, volgt dit een natuurlijke ontwikkeling. Echter, een groep die elders geïsoleerd is geraakt, heeft de neiging zich terug te trekken op haar eigen oorspronkelijke kernwaarden. Ook als die in het land van herkomst niet meer op dezelfde wijze worden beleefd. Maar àls ze nog steeds op vergelijkbare wijze worden gepraktizeerd, zullen ze niet vrijwillig opgegeven kúnnen worden, omdat het een te belangrijk onderdeel van de eigen identiteit geworden is.
Volgens mij raakt dit het hart van de PVV-analyse, en geeft dit goede redenen voor de maatregelen zoals die partij ze voorstaat. Om resultaat te boeken zal de groepscultuur doorbroken moeten worden, en aangezien dit niet goedschiks gaat, zal het met dwang moeten gebeuren.
Ik ben er van overtuigd, dat elke sociale groep door langdurige en dagelijkse blootstelling aan een andere cultuur langzamerhand zal opgaan in de gastheercultuur. Alleen, dat kost tijd. En hoe meer de afwijkende groep zich in zichzelf heeft teruggetrokken, des te meer tijd heeft de groep nodig om het proces van aanpassing op gang te kunnen brengen.
Ten eerste valt te betwijfelen of er voldoende tijd is om dat proces op natuurlijke wijze te laten verlopen. Maar er is nog een tweede factor die contraproductief werkt, namelijk de snelle groei van de oorspronkelijke groep. Als die voldoende omvang bereikt, ontstaat een subcultuur van voldoende gewicht om zich succesvol te kunnen verzetten tegen de culturele overheersing van de gastheercultuur. Daarmee ontstaat het risico van een patsituatie qua aanpassingsproces, en gaan tussen beide culturen botsingen ontstaan die alleen in heftigheid toe kunnen nemen. Het is precies dit probleem, deze fase, waar we nu mee te maken hebben.
Dit kan alleen opgelost worden door op meerdere fronten tegelijkertijd dwingende maatregelen te nemen om het verzet tegen de mores van de gastheercultuur te breken. Je kunt mensen niet dwingen om anders te gaan denken door die gedachten op te leggen, maar wat vereist is, is dat men gedwongen wordt te accepteren, dat men niet anders kan. Dat is een pijnlijk proces, dat veel geestelijk leed tot gevolg zal hebben, en heel veel frustratie. Maar ik zie geen alternatief, omdat het bestrijden en onderdrukken van de botsingen slechts symptoombestrijding zijn. Alleen door de cultuur van de geïsoleerd geraakte groep te kráken, is er kans op succes.
-
De leefgroepen hebben nog veel te veel inspraak als het gaat om hun eigen subregels, die “vrijheden” moeten ophouden.
Geen uitzonderingen meer omdat je bepaalde afkomst hebt en of een bepaalde cultuur met je mee draagt.
Verder, bij bedreiging zoals ik en jij die heb omschreven wordt nu toch te veel als “eerwraak” gezien en daarmee een probleem die binnen de cultuur op moeten worden gelost en niet als volwaardige taak van de overheid en of politie.
Met name het duiden van het opvallende verschijnsel dat de geimmigreerde groep veel ‘achterlijker’ is dan de populatie van het land van herkomst vind ik bijzonder interessant. Dat nieuwe invloeden door cultureel zelfsvertrouwen in het moederland wel worden geintegreerd, terwijl zij in de ‘getto-cultuur’ die wordt overspoeld door exogene culturele invloeden door gebrek aan zelfvertrouwen niet worden geintegreerd, vind ik zeer overtuigend.
Mij viel plotseling de overeenkomst op met het ontstaan van creolentalen en culturen in de gebieden waar Afrikaanse slaven werden geimporteerd. Niet omdat de gastarbeiders als ’slaven’ zijn behandeld (ik zie de linkse kerk al weer langskomen – herstelbetalingen, schuldgevoel) maar omdat er een vergelijkbare kloof gaapte tussen de cultuur van herkomst en de cultuur van aankomst. De cultuurschok leidde tot het ontstaan van een ‘trauma-cultuur’ die nieuw is en die in zijn essentie maar ten dele met de cultuur van herkomst te maken heeft, noch uiteraard met de cultuur van aankomst. Wel wordt die nieuwe cultuur ten onrechte aangezien voor de ‘cultuur van herkomst’. Ik moet ook meteen denken aan de zwarte Amerikanen met gefantaseerde Afrikaanse namen die naar Afrika teruggingen (zoals James Baldwin) om tot de conclusie te komen dat ze met de eerste de beste Amerikaanse redneck meer gemeen hadden dan met de gemiddelde West-Afrikaan.
Natuurlijk moet de getto-cultuur van de migrantengroepen in Nederland worden doorbroken en natuurlijk zijn harde maattregelen daarbij onvermijdelijk. In de communicatie met betrokkenen en de communicatie daarover dient de PVV echter wel te blijven zoeken naar de juiste toon. Dat is uiteraard niet gemakkelijk als je zelf consequent verdacht wordt gemaakt en belasterd. Maar het draagt bij aan het gewenste resultaaten en het is alleen al daarom van groot belang voor de PVV. Men dient daar het goede voorbeeld van de oude Henk Kamp (als in ‘de Henk Kamp van vroeger’) steeds voor ogen te houden.
Een betere en goedkopere oplossing is remigratie, want laten we wel wezen, het gaat om cultuur die superieur is, en om cultuur die inferieur is – individu versus collectief – waarbij inferieure culturen per definitie parasitair zijn.
Wil men de linkse poging om onze beschaving aan te tasten met het oogpunt werelwijde nivellering te bereiken verijdelen, dan kan alleen totale remigratie een zinvolle politiek zijn. Terug naar het zand van herkomst, want wat goed is voor Marokko is goed genoeg voor Marokkanen.