Megafoonpolitiek - Het succes van PVV en D66

Being right too soon is socially unacceptable. (Robert A. Heinlein)

De Fortuyn-revolte was het eerste moment dat de onvrede met de consensus-aanpak van de Nederlandse politieke elite breed aan de oppervlakte kwam. De paarse kabinetten (die de facto faalden hun gedeelde ideologische punten door te voeren) lieten zien dat in economische zin, politiek Nederland alleen nog komma´s verschoof. Fortuyn was als katalysator een fenomeen van onverdachte snit, aangezien hij als persoonlijkheid ook een ideologische exponent van paars had kunnen zijn.

Onvrede zoekt een persoon om haar te kanaliseren. De afloop van het LPF-verhaal liet zien, dat de gevestigde politiek geen lering had getrokken uit de Fortuyn-revolte door sluipenderwijs haar oude praktijken weer op te pakken. Die breed gedragen constatering valt samen met de opkomst van Wilders, en het voor velen verrassende verkiezingsresultaat (PVV & SP) in 2006.

Wat niet zo vaak benoemd wordt, is dat Wilders in zekere zin een gevangene is van het proces waaraan hij richting geeft. Zijn achterban is van het type dat, als iets niet wordt opgepakt na het uitspreken van een opinie, niet op zoek gaat naar nieuwe, andere of betere argumenten, maar harder gaat praten, omdat men er vanuit gaat dat men niet goed gehoord is (ipv verstaan). Ooit iemand zonder talenkennis gezien, die in het buitenland in een winkel iets duidelijk moet maken?? Wijzen, en vooral: nadrukkelijker praten (Vaak in het Nederlands.)! Dit is ook kenmerkend voor de Wilders-aanpak, waarmee hij vooral zijn achterban laat zien dat hij begrijpt wat hun wensen zijn. Zo zouden ze het zelf ook hebben gedaan!

De schets hierboven is mijns inziens niet alleen een verklaring voor de harde polarisatie vanuit de PVV. Het is ook een vooruitwijzing naar wat we kunnen verwachten als de PVV faalt (of als Wilders wordt vermoord, inderdaad), zonder dat daar een als authentiek ervaren politieke reden voor is.

De PVV is in de peilingen groter dan de LPF ooit geweest is. Volgens Maurice de Hond zit de partij dicht tegen haar maximum potentieel aan. Dat is opvallend, maar wat nog meer zou moeten opvallen, is dat het PVV-potentieel een heel stuk hoger ligt dan dat van de LPF ooit. Uit bovenstaande moet je concluderen, dat de groep ontevreden mensen die zich door traditionele partijen niet voldoende vertegenwoordigd zien, de afgelopen tien jaar sterk gegroeid is. In hoeverre dat potentieel nog groeien kan, ligt in belangrijk mate in handen van de gevestigde partijen. De opiniepeilingen in de week na 2 november, waar Pechtold zich blijkbaar overschreeuwde gezien de reactie bij zijn virtuele achterban, leverde een afstraffing in de peilingen van 2 zetels verlies op. In hoeverre Pechtold daarmee zijn eigen potentieel gelimiteerd heeft, zal de komende twee maanden pas duidelijk worden. Maar zich vast bijten in de aanpak van afgelopen week lijkt geen intelligente benadering van zijn kiezers.

Hoe je het ook wendt of keert, ook de nieuwe achterban van D66 etaleert door haar nieuwe voorkeur een groot wantrouwen jegens het traditionele supertrio PvdA, CDA en VVD. En toont zich in die zin eveneens geraakt door het heersende wantrouwen. Dat zou te denken moeten geven.


6 reacties op “Megafoonpolitiek – Het succes van PVV en D66”

1.

Arthur Wolff op 10 Nov 2009 om 5:45 am

is dat Wilders in zekere zin een gevangene is van het proces waaraan hij richting geeft. Zijn achterban is van het type dat, als iets niet wordt opgepakt na het uitspreken van een opinie, niet op zoek gaat naar nieuwe, andere of betere argumenten, maar harder gaat praten, omdat men er vanuit gaat dat men niet goed gehoord is (ipv verstaan)

Dit is de kern van je betoog, toch? Ik zie niet in wat er in algemene zin verkeerd mee is. Onder rechtse kiezers en het volk als zodanig leeft al veel langer dan de opkomst van Pim een onvrede over de linkse kerk.
De PVV kanaliseert deze onvrede en wil de oorzaak hiervan grondig aanpakken. Kernpunten zijn voornamelijk; gefaalde multiculti, subsidie mafia, publieke omroep, etc.
Ik denk dat na gisteren met het stukje van Bjorn weer een duidend voorbeeld is gegeven van al deze waanzin. Als jij stelt dat er harder gepraat wordt in plaats van beter geargumenteerd dan zie ik dat niet als iets verkeerds. Het feit dat er dit soort zaken niet opgelost worden (zelfs als alle bewijzen van het falen voorhanden liggen) is enkel en alleen omdat de beklaagde linkse kerk nooit of te nimmer de hand in eigen boezem zal steken. En ja, dan moet er soms harder gepraat worden om dat aan te kaarten. Zolang de linkse mafia enkel hun egocentrische belangen voorop stellen en de hand nooit in eigen boezem zal steken zal er inderdaad harder gepraat gaan worden. Want het volk is al die waanzin helemaal zat.

En nogmaals, als je genoeg argumenten en feiten voor handen hebt om dit soort idioterie aan te kaarten en zelfs dan wordt er niet naar geluisterd, dan moet je soms je stem verheffen. Of niet dan?

Ik ben een VVDer in hart en nieren. Ik vind het een mooie partij. Maar als zij zich nu druk aan het maken zijn over vrouwenquota en de geest van Dijkstal nog steeds rondwaart in die fractie dan jaag je de rechtse kiezer weg, toch?

2.

KuukjA op 10 Nov 2009 om 1:28 pm
3.

J. School op 10 Nov 2009 om 3:22 pm

Hannibal, de partij(en) die er daadwerkelijk in slaagt de massale immigratie naar Nederland tot staan te brengen is spekkoper bij het electoraat. Dat massa-immigratie de Nederlandse economie ernstige schade toebrengt is evident, al wordt dit niet met cijfers gestaafd (behalve die van Elseviers Syp Wynia). En niet alleen de economie, ook de sociale cohesie, de onderlinge solidariteit tussen bevolkingsgroepen, de omgangsvormen, de culturele mores en de maatschappelijke verworvenheden liggen thans structureel onder vuur.

Het sprookje dat immigratie juist heilzaam is voor ons land maakt deel uit van het Grote Europese Verhaal, waarmee Nederlandse kabinetten zich enthousiast hebben geëngageerd en waarbinnen nationale identiteiten en nationaliteiten er steeds minder toe zouden doen. Met datzelfde Verhaal in de hand breken Nederlandse kabinetten ook de verzorgingsstaat af, ook dit zou de assimilatie in een groter federaal geheel vergemakkelijken is de heersende gedachte bij de Europese idealisten/utopisten. Dat hier de goeien lijden onder de kwaaien is eveneens evident.

De gevestigde partijen, die gebaat zijn bij een subalterne houding jegens Brussel en hun grote Europese zusterpartijen, erkennen nu schoorvoetend dat immigratie een probleem is; maar er is geen enkele partij echt van plan de hoofdstroom ook maar een strobreed in de weg te leggen. Dat kan ook niet meer, want Nederland heeft zich in dit opzicht te houden aan hogere Europese wet- en regelgeving. Ons land zal niet ongestraft een sterk afwijkend immigratiebeleid kunnen voeren ten opzichte van de andere “rijke” lidstaten. Het is daarom ook dat het zo lang duurde voor dit onderwerp werd gepolitiseerd. Geen enkele partij (m.u.v. de populisten van de PVV) wilde hier zijn vingers aan branden, niet alleen omdat het onderwerp aanvankelijk onzindelijk werd bevonden, maar er spelen immers ook hogere, collectieve belangen.

Du moment dat er binnen gevestigde partijen stemmen opgaan om de immigratie te beperken, zal er woest gehuil opstijgen uit de rangen van de PVV-tegenstanders: “hiermee wordt de agenda van de abjecte Wilders uitgevoerd”, zo zal het klinken. Verder zullen zij verontwaardigd wijzen op de verdragen waaraan Nederland zich heeft gebonden. De PVV zal vervolgens triomfantelijk roepen dat Nederland zich heeft overgeleverd aan Brussel op dit belangrijke terrein en dat de gevestigde orde nooit van plan is geweest iets aan massa-immigratie te doen, daarmee zou zij gelijk hebben.

Toon van het maatschappelijk debat, of het opkomende populisme, of zelfs partijpolitiek in het algemeen zijn feitelijk niet relevant. Het werkelijke belang ligt in de wil om Nederland als natiestaat in min of meer de huidige (demografische) vorm te laten voortbestaan. Veel mensen willen dat, maar de traditionele politiek kan daar niet aan tegemoetkomen omdat zij weet dat dit een onmogelijke taak is. Zij heeft zelf haar hoofd door de lus gestoken en probeert nu amechtig – want zij zou daarmee impliciet Wilders gelijk geven – het moment uit te stellen waarop zij moet erkennen dat Nederland zich inderdaad met handen en voeten heeft laten binden. Ook veel niet-PVV’ers zullen zich op dat moment afwenden van de politiek, althans van de politieke elite.

De kans dat Wilders’ PVV gaat regeren is nihil, maar wie de volgende parlementsverkiezingen ook wint, de grote verliezers staan al vast. Het zijn de politiek als maatschappelijk bindinstrument en het inheemse deel der bevolking. De gevolgen: verdere polarisatie, oplopende spanningen, grotere sociaal-economische tegenstellingen, een autochtone uittocht en de uiteindelijke decompositie van Nederland als volk. Het tergende is dat velen deze situatie prefereren boven de erkenning van de oplossing: 2 woorden, 3 lettergrepen. Gren-zen-dicht!!!

4.

Hannibal op 10 Nov 2009 om 4:42 pm

@ Arthur Wolff

Ik koppel inderdaad het hogere volume terug naar de onvrede over het gebrek aan reactie. Dat veroordeel ik niet (hoewel het voorbeeld dat wellicht suggereert), maar ik laat juist zien dat het de logica van het proces is, en niet zomaar de hersenloze massa op drift. Tegelijkertijd, en daar ben ik hierboven niet op ingegaan, zie je dat de tegenpartij net zo hard begint te schreeuwen (en het zelfde principe volgt). Vanmiddag de reacties op een column in de Volkskrant zitten lezen. Brrrr.
Waar ik uiteindelijk op uitkwam, is de constatering dat het succes van D´66 dezelfde wortels heeft als dat van de PVV.

5.

Hannibal op 10 Nov 2009 om 4:55 pm

@ J. School
De crux ligt bij de vraag hoe groot de ellende van de multikul nog wordt. De komende verkiezingen zie ik de PVV nog niet regeren, maar wel een doorbraak forceren naar meer verantwoordelijkheid. Op kleinere onderwerpen speelt dat al. De antikraakwet was een vingerwijzing, en hoewel niet onopgemerkt, is het tamelijk geruisloos gegaan. Naarmate kabinetten meer in de problemen komen door interne verdeeldheid (en een volgend kabinet, zonder PVV, wordt een vierpartijenconstructie) zal het parlementaire gewicht van de PVV steeds belangrijker worden.
De volgende vier jaar heeft Wilders nog nodig om zijn partij salonfähig te maken en zijn potentieel uit te breiden. In die periode verwacht ik op bescheiden schaal maatregelen die de PVV na aan het hart liggen. De verkiezingen daaropvolgend moet hij tenminste stabiliseren, en naar verwachting is er dan opnieuw een rondje Gemeenteraadsverkiezingen geweest. Op dat punt aangekomen is de PVV niet meer te vermijden als regeringspartij.

Een lange weg, en de vraag wat de tussentijd ons brengen zal is legitiem. Maar het is de democratische weg, en meer en meer mensen zullen ervaringen opdoen die ze niet zullen waarderen. Echte sociale ontploffingen zouden het proces dat ik schets aardig kunnen versnellen, maar laten we hopen dat dat niet gebeurt.