Het was weer een klucht, gisteren in de Tweede Kamer. Een rondje stoom afblazen, verdachtmakingen over en weer, schijnbewegingen, aas uitzetten en klein venijn. Politiek Nederland op zijn smalst. Allerlei politici maakten redelijke punten, en zin heeft het allemaal niet gehad. Dit, was voor de bühne.
Allereerst was daar de noodzaak de in de peilingen zeer snel groeiende PVV iets terug te duwen in haar hok. Met groot misbaar kreeg Geert Wilders de andere partijen over zich heen om zijn weigering eerst met de VVD te onderhandelen, om vervolgens het resultaat nog eens helemaal opnieuw te gaan doorspitten met Maxime Verhagen.
Alsof je PaarsPlus op de rails zet door het regeringsprogramma te laten schrijven door PvdA en GL samen, om dan eerst D66 en vervolgens ook de VVD er nog eens door heen te laten gaan. Zou men dat wel accepteren? Kom nou toch!
Geen enkele partij met regeringsambitie zou zich dit ooit laten welgevallen. En terecht.
De opstelling van het CDA kwam ook aan de beurt. Verhagen hield vast aan zijn standpunt: VVD/PVV eerst, daarna zien we wel. Onhoudbaar, natuurlijk. Toch heeft Verhagen niet veel keus. Het is duidelijk dat zijn partij niet voorbereid is op regeren met partijen die groter zijn. Bovendien staat Verhagen als tijdelijke leider niet al te sterk. De mate waarin hij in de formatie overeind blijft zal bepalend zijn of hij zich ook na de kabinetsformatie partijleider mag blijven noemen. Ook heeft het CDA niet de getalsmatige kracht om veel te eisen, na de desastreuze verkiezingen van 9 juni, en het verdere wegzakken sindsdien.
De linkse PaarsPlus-partijen gingen er vrolijk over door. De PVV was evenzeer boos op het CDA. Maar was het allemaal functioneel, verhelderend, werden er definitieve conclusies bereikt? Niettegenstaande het gekoer van de linkse PaarsPlus-partijen, was het een debat van niks. Geen nieuwe ontwikkelingen, geen verheldering, geen nieuw perspectief.
Vandaag moddert men weer verder met informateur Tjeenk Willink.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten