Groot nieuws vandaag is dat Mohammed B., de moordenaar van Theo van Gogh, in een brief aan geestverwanten aangeeft nergens spijt van te hebben, en dat hij steun vindt in zijn geloof.
Verbazingwekkend.
- Dat hij steun vindt in zijn geloof verbaast me niet. Het aantal halve en hele garen dat in de gevangenis tot de een of andere godsdienst is bekeerd is allang niet meer te tellen. Voor mij bewijst dat alleen, dat je in de bak langzaam je verstand verliest, en de voortgaande bezoeken van de geestelijke verzorging verworden aldus tot de laatste strohalm met de maatschappij. Mohammed B. had zijn geloof al, dus zou het verminderen? Daar lijkt geen aanleiding toe.
- Dat Mohammed B. brieven schrijft verbaast me ook niet. Heel veel anders heeft hij niet te doen, en het is voor hem een methode om zijn leven zin te geven. Zijn ´lichtend´ voorbeeld als martelaar kan hij versterken door van tijd tot tijd te laten horen dat hij volhardt in zijn standpunten.
- Wat mij vooral verbaast, is dat de overheid dit gewoon toelaat. Men ziet de straf, levenslang, ondanks alles blijkbaar niet als ernstig genoeg om deze man de mogelijkheid tot propaganda voeren voor zijn abjecte ideeën te ontnemen. Met zijn brieven stimuleert Mohammed B. mede een nieuwe generatie gehersenspoelden. Dat zou de overheid toch niet moeten willen.
Doel van gevangenisstraf
Vergelding, heropvoeding en bescherming van de maatschappij zijn de drie peilers waarop de functie van een gevangenisstraf moet zijn gebaseerd. In de moderne opvatting staat dat eerste vaak ter discussie, terwijl het laatste onvoldoende ontwikkeld is. Het is een debat dat vaker en met meer detail gevoerd moet gaan worden. Want het besef van de consequenties van de ´moderne´ aanpak schiet schromelijk tekort.
Wat willen we er mee, en wat zijn de kansen op succes. Dát is waar het over gaan moet, en niet over de vraag in hoeverre het zielig is voor diegenen die worden opgesloten. Die hebben na een veroordeling op deugdelijke gronden hun recht op inspraak in deze verloren. Natuurlijk wil niemand terug naar de middeleeuwse straftoemeting, maar toch zijn er lessen te trekken uit de wijze van bestraffen uit oude tijden, zij het, dat we een vertaling moeten maken naar moderne omstandigheden. Zaken als doodstraffen en dergelijke zijn er in de eerste plaats op gericht, dat de veroordeelde niet tot herhaling kan overgaan. Daarvoor is in ons systeem levenslang gekomen dat, mits consequent uitgevoerd, op hetzelfde neerkomt.
In het geval van Mohammed B. gaat levenslang an sich echter niet ver genoeg. De door hem gepleegde moord was een boodschap, en door hem in staat te stellen nog steeds met de wereld te communiceren doe je dus geen recht aan de intentie die de bestraffing had moeten hebben. De middeleeuwers hadden er, afgezien van de doodstraf en andere onplezierige lichamelijke oplossingen, wel degelijk een intelligente oplossing voor: de vergeetput.
Mohammed B.
Mohammed B. hoeft van mij niet op zijn daden terug te komen. Hij mag van mij tot in lengte van dagen in een cel wegrotten, in de weldadige overtuiging van zijn eigen gelijk. Maar ik wil daar niet mee geconfronteerd worden. Ik wil niets meer van hem horen. Ik wil niet, dat hij in de gelegenheid is om andere mensen kond te doen van zijn walgelijke hersenspinsels. Mocht hij ooit op andere gedachten komen, fijn. Mocht hij daarover een onvoorwaardelijke uitspraak willen doen, dan lijkt me dat prachtig. Op basis van vrijwilligheid. Niet? Even goede vrienden. Maar zolang moet de maatschappij de man als dood beschouwen. Álle berichten over Mohammed B. dienen te worden onderdrukt.
Ik wil mijn trauma van de dood van Theo van Gogh niet bespreken met de een of andere psychotherapeut. Ik wil niet geconfronteerd worden met Mohammed B. Ik wil hem vergeten.
Totaal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten